سیمون ویلیسون (Simon Willison)، یکی از پیشگامان شناخته‌شده توسعه نرم‌افزار و معماری سیستم‌های مبتنی بر هوش مصنوعی، در یادداشتی تحلیلی ضرورت حیاتی بازطراحی سیستم‌های قیمت‌گذاری ابری را مطرح کرده است: «نیاز فوری و پیش‌فرض به سقف بودجه قطعی و سخت» (Default Hard Budget Caps). منظور از سقف سخت، سازوکاری فنی در سرویسهای پرداخت بر مبنای مصرف (Pay-As-You-Go) و APIهای زیرساختی است که به محض رسیدن هزینه ماهانه به یک سقف مشخص، ارائه سرویس را متوقف کرده و خطای محدودیت بودجه بازگرداند، به جای آنکه صرفاً به ارسال یک ایمیل هشداردهنده نرم بسنده کند.
با همه‌گیر شدن عاملهای برنامه‌نویسی و ایجنتهای هوش مصنوعی خودمختار، اصطکاک ایجاد و استقرار کدهایی که وظایف عملیاتی انجام می‌دهند از میان رفته است. این عامل‌ها می‌توانند بدون نظارت لحظه‌ای انسان، فراخوانی‌های مکرر به مدل‌های زبانی پولی برقرار کنند، سرورهای ابری جدید بالا بیاورند و ترافیک پردازشی سنگینی روی پایگاه‌های داده مصرف کنند. در چنین سناریویی، هیچ مهندس، استارتاپ یا کسب‌وکاری تمایل ندارد نیمه‌شب با یک ایمیل هشدار مواجه شود و دریابد که در طول چند ساعت خواب شبانه، یک حلقه بی‌نهایت در عملکرد ایجنت هوش مصنوعی ده‌ها هزار دلار هزینه روی دست شرکت گذاشته است.
اگرچه شرکت‌های بزرگ ارائه‌دهنده خدمات ابری در گذشته ادعا می‌کردند مشتریان شرکتی قطعی ناگهانی سرویس را برنمی‌تابند، اما واقعیت میدانی نشان می‌دهد که اکثریت قاطع توسعه‌دهندگان و بنیان‌گذاران، متوقف شدن موقت برنامه را به دریافت صورت‌حساب‌های چند هزار دلاری غافلگیرکننده ترجیح می‌دهند. سقف هزینه باید حالت پیش‌فرض داشته باشد و برداشتن آن تنها با تایید ریسک توسط کاربر فعال گردد.
خوشبختانه پلتفرم‌های بزرگی چون آمازون (AWS) سرانجام قابلیت Spending Limits را برای متوقف‌سازی خودکار پروژه‌ها پس از عبور از بودجه معرفی کرده‌اند و گوگل کلود نیز با Spend Caps اقدام مشابهی انجام داده است. ویلیسون تاکید می‌کند در گام بعدی، خود عاملهای هوش مصنوعی باید آموزش ببینند تا زیرساخت‌های فاقد سقف قطعی هزینه را مستقر نکرده و خطرات مالی را به توسعه‌دهنده گوشزد کنند.