افراد ناشناس در ۱۴ نوامبر ۲۰۲۶ (۲۳ آبان ۱۴۰۵) کنترل حدود ۶۴ هزار دستگاه استخراج بیتکوین را به دست گرفتند و توان پردازشی نزدیک به ۱۳ اگزاهش بر ثانیه را به سمت استخر استخراج OCEAN هدایت کردند.
عاملان نفوذ با وجود انحراف این حجم گسترده از توان محاسباتی، هیچ پاداشی دریافت نکردند؛ چون هیچ بلوکی استخراج نشد و آدرس کیفپول مشخصشده هم دریافتی نداشت. اما مالکان تجهیزات درآمد حاصل از کارکرد دستگاههای خود را بهطور کامل از دست دادند.
رویداد مورد بحث حوالی ساعت ۸ شب به وقت مرکزی آغاز شد و به دلیل جهش شدید نرخ هش در دادههای عمومی استخر OCEAN توجه کارشناسان را جلب کرد. توان پردازشی مجموعه ابتدا تا حدود ۵۰ اگزاهش بر ثانیه بالا رفت و سپس در محدوده ۴۰ اگزاهش بر ثانیه تثبیت شد. این جهش چندان پایدار نماند و توان منحرفشده به حدود ۱۰۰ پتاهش بر ثانیه کاهش یافت که نشاندهنده بازپسگیری سریع بخش عمده تجهیزات یا خروج آنها از مدار است.
تمام بازده محاسباتی تغییرمسیریافته به یک آدرس پرداخت معطوف شده بود که در اختیار مهاجمان قرار داشت. شرکت میزبانی CoreX Hosting نخستین مرکزی بود که با شناسایی تغییرات غیرمجاز در تنظیمات استخر ماینرها، متصدیان را از وقوع حادثه باخبر کرد. گزارشها نشان میدهد برخی از فعالان، کل ظرفیت فارم خود را تحت تأثیر این حمله دیدهاند.
نرمافزار Luxor Commander که ابزاری مدیریتی برای ناوگانهای استخراج است، مظنون اصلی نقطه ورود مهاجمان محسوب میشود، هرچند این موضوع هنوز تأیید نهایی نشده است.
پروتکل پایه بیتکوین و قوانین اجماع شبکه در جریان این رخداد دچار هیچ نقصی نشدند و نقطه آسیبپذیر، نرمافزارهای واسط میان تجهیزات و شرکتهای ماینینگ بوده است. کارشناسان به ماینرها توصیه میکنند بررسی مداوم تنظیمات استخر خود را در اولویت قرار دهند.
**پشت پرده این حادثه چه چیزی را نشان میدهد؟**
آنچه در ۱۴ نوامبر رخ داد، از نظر فنی یک حمله به بیتکوین نبود؛ حملهای بود به لایه مدیریتی که میان دستگاههای استخراج و استخر قرار میگیرد. هر دستگاه استخراج برای اینکه بداند روی کدام بلوک کار کند، باید آدرس استخر، نام کارگر و آدرس دریافت پاداش را بداند. اگر کسی بتواند این سه قلم را در سطح ناوگان تغییر دهد، بدون آنکه حتی یک دستگاه را خاموش کند، تمام توان محاسباتی را به جایی میبرد که خودش تعیین کرده است. همین اتفاق در مقیاس ۶۴ هزار دستگاه افتاد.
نکته مهم این است که این نوع نفوذ، برخلاف حمله به الگوریتم اجماع، هیچ اثری بر امنیت شبکه باقی نمیگذارد و از دید کاربر نهایی بیتکوین هم پنهان میماند؛ خسارت فقط در سطح کسبوکار و در قالب درآمد از دست رفته ظاهر میشود. به همین دلیل هم تشخیص آن دشوار است: نرخ هش شبکه تغییری نمیکند، فقط مقصد پاداشها عوض میشود و تا وقتی کسی گزارش استخر خود را با گزارش تراکنشها مقایسه نکند، ممکن است هفتهها بیخبر بماند.
**چرا نرمافزار مدیریت ناوگان، هدف جذاب مهاجمان است؟**
ابزارهای مدیریت ناوگان استخراج برای راحتی کار طراحی شدهاند: بهروزرسانی فریمور، تنظیم اورکلاک و آندرولت، پایش دما و نرخ هش و تغییر پروفایل استخر. همین دسترسی گسترده، آنها را به نقطهای تبدیل میکند که با یک اعتبارنامه سرقتشده میتوان هزاران دستگاه را همزمان تحت کنترل گرفت. در فارمهای کوچک و متوسط که این پنلها اغلب با رمز مشترک، دسترسی از راه دور بدون محدودیت شبکه و بدون احراز هویت دومرحلهای اداره میشوند، ریسک چند برابر میشود.
در مقیاس ۱۳ اگزاهش بر ثانیه، مقایسه ساده گویاست: چنین توانی در بازهای چندساعته معادل کار دهها هزار دستگاه صنعتی است و اگر حتی بخشی از آن به بلوکی برسد، پاداش آن به کیفپول مهاجم واریز میشود. اینکه در این حادثه هیچ بلوکی استخراج نشد تا حد زیادی به شانس و به سرعت برخورد تیمهای فنی و مراکز میزبانی بستگی داشت، نه به طراحی حمله.
**چه باید کرد؟**
کارشناسان توصیه میکنند ماینرها بررسی مداوم تنظیمات استخر خود را در اولویت بگذارند: آدرس استخر و آدرس دریافت پاداش را با گزارش دستگاه و گزارش استخر تطبیق دهند، دسترسی پنل مدیریت را به شبکه داخلی محدود کنند، احراز هویت دومرحلهای را برای همه حسابهای مدیریتی الزامی کنند و نسخه فریمور و نرمافزار مدیریت را بهروز نگه دارند.
در ایران که بخش قابلتوجهی از استخراج بهصورت فارمهای متوسط و با تجهیزات وارداتی و پنلهای متنوع اداره میشود، این توصیهها اهمیت مضاعف دارد؛ چون در چنین ساختاری معمولاً یک نفر بهطور همزمان به دهها دستگاه دسترسی دارد و همان یک حساب، در عمل کلید کل ناوگان است.