کره جنوبی در سطح جهانی بیشتر به خاطر شرکت‌های غول‌پیکر و مجتمع‌های تجاری بزرگ (چبول‌ها) مانند سامسونگ، هیوندای، اسکی و الجی شناخته میشود؛ غولهایی که این کشور را به یک قدرت جهانی در صنایع نیمهرسانا، خودروسازی، کشتیسازی و الکترونیک تبدیل کردند. با این حال، فشارهای جمعیتی و دگرگونیهای پرشتاب زنجیره تأمین جهانی سبب شده تا دولت این کشور مسیر تازه‌ای را برای توسعه آینده در پیش بگیرد: تمرکز بی‌سابقه بر اکوسیستم استارتاپی و گسترش آن فراتر از پایتخت.
وزارت شرکت‌های کوچک، متوسط و استارتاپهای کره جنوبی امسال چهار شهر شامل دجون (Daejeon)، گوانگجو (Gwangju)، اولسان (Ulsan) و دگو (Daegu) را به‌عنوان نخستین «شهرهای استارتاپی» کشور نام‌گذاری کرده است تا این قطب‌ها بتوانند در تراز جهانی به رقابت بپردازند. هم‌زمان، هفته سرمایه‌گذاری استارتاپ کره ۲۰۲۶ سرمایه‌گذاران داخلی و بین‌المللی را به این مناطق سرازیر کرده است.
شهر دجون که در فاصله ۱۴۰ کیلومتری جنوب سئول واقع شده، پیشتاز این تحول است. این شهر میزبان یکی از ۱۷ مرکز اقتصاد خلاق و نوآوری (CCEI) در کره است که با حمایت مشترک دولت و غولهای صنعتی اداره می‌شوند؛ برای نمونه، مرکز دجون با اسکی، مرکز دگو با سامسونگ و مرکز بوسان با لاته هم‌پیمان هستند. این مراکز به استارتاپهای داخلی و خارجی پشتیبانی‌های تخصصی از جمله اتصال به صندوق‌های خطرپذیر، آموزش جذب سرمایه و معافیت‌های مالیاتی فوق‌العاده ارائه می‌دهند؛ معافیت‌هایی شامل ۱۰۰ درصد معافیت مالیاتی در سه سال اول فعالیت و ۵۰ درصد در دو سال بعد که با فاصله گرفتن از سئول این تخفیف‌ها چشمگیرتر میشود.
دجون علاوه بر این، مناطقی ویژه با فضاهای کاری غیرمتمرکز، کافه‌ها و محیط‌های بین‌المللی ایجاد کرده تا فرهنگ کاری منعطف دره سیلیکون را بازسازی کند. قلب تپنده این فناوری دانشگاه کایست (KAIST)، یا همان ام‌آی‌تی کره جنوبی است. در سال ۲۰۲۲ کایست اساسنامه خود را تغییر داد تا حمایت از استارتاپها رسماً بخشی از رسالت دانشگاه باشد. امروز این دانشگاه سالانه بیش از ۱۰۰ استارتاپ تأسیس میکند که حدود ۹۰ مورد توسط دانشجویان و مابقی توسط اعضای هیئت علمی راه‌اندازی می‌شوند. کایست حتی به دانشجویان اجازه مرخصی نامحدود تحصیلی می‌دهد و مدیران برنامه صراحتاً می‌گویند: اگر شایستگی ورود به کایست را داشته‌اید، نباید نگران یافتن شغل باشید، اول کسبوکار خود را بسازید.
در شهر ساحلی اولسان، مدل دیگری دنبال میشود. این شهر با ۱.۱ میلیون جمعیت، بالاترین درآمد سرانه کشور (حدود ۱.۷ برابر میانگین ملی) را به دلیل تمرکز صنایع سنگین کشتیسازی، پتروشیمی و خودروسازی در اختیار دارد. مرکز نوآوری اولسان استارتاپها را مستقیماً به غولهای سنتی مثل کشتیسازی سنگین اچ‌دی هیوندای و هانوا اوشن متصل میکند. استارتاپهای این حوزه بیش از ۱۰۰ میلیارد وون سرمایه جذب کرده‌اند. صنایع سنگین که با کمبود نیروی کار ماهر مواجه‌اند، از ربات‌های چهارپای عنکبوتی استارتاپ دیدن رباتیکس (Diden Robotics) برای جوشکاری و نقاشی بدنه کشتی‌ها و از شناورهای خودران در مقیاس عملیاتی استفاده می‌کنند.
در گوانگجو نیز مرکز ملی داده‌های هوش مصنوعی با سرمایه‌گذاری سنگین راه‌اندازی شده که دسترسی رایگان یا یارانه‌ای به پردازنده‌های گران‌قیمت انویدیا را در اختیار تیم‌های نوپا می‌گذارد تا مدل‌های هوش مصنوعی خود را بدون نیاز به سرمایه‌های سنگین آموزش دهند. چالش اصلی این شهرهای نوپا همچنان جذب سرمایه پایدار و جلوگیری از فرار مغزها به سئول است، چرا که ۸۰ درصد سرمایه‌های خطرپذیر کره هنوز در پایتخت متمرکز هستند. با این وجود، اتصال استارتاپها به صنایع کهنه‌کار الگویی منحصر‌به‌فرد از رشد اقتصادی را در شرق آسیا رقم زده است.