اداره کردن یک استارتاپ باتری در آمریکا هرگز آسان نبوده است. در ۲۰ سال گذشته شمار شکستها از موفقیتها بیشتر بوده و سیاستهای متلاطم فدرال بیش از چند شرکت باتری را به تعطیلی کشانده است.
با این حال همهشان نمیمیرند. شرکت «اور نکست انرژی» (Our Next Energy یا ONE) چند بار تا لبه پرتگاه رفت، اما بهزودی از طریق اسپک (SPAC) به بورس میرود؛ خبری که این شرکت بهطور اختصاصی به تککرانچ اعلام کرد.
به گفته ONE، ارزش این شرکت پیش از تأمین سرمایه ۶۰۰ میلیون دلار است و انتظار دارد ادغام با ون اکوییزیشن کورپ (Wen Acquisition Corp.) با فرض عدم بازخرید سهام توسط سرمایهگذاران، ۴۰۰ میلیون دلار درآمد ناخالص به همراه بیاورد. شرکت ترکیبی با نماد «ONEE» در نزدک معامله خواهد شد و ارزش ضمنی سهام آن بر مبنای پیشنگر (pro forma) یک میلیارد دلار است.
بر اساس دادههای پیچبوک، ONE در طول سالها ۴۸۳ میلیون دلار جذب کرده و در مقطعی ارزشش ۱.۳ میلیارد دلار بوده است. این شرکت دهها میلیون دلار هم مشوق مرتبط با سرمایهگذاری و ایجاد اشتغال در ایالت میشیگان دریافت کرده است.
ONE حاصل ذهن مجیب ایجاز، مهندس پیشین فورد و اپل، است که روشی طراحی کرد تا خودروهای برقی بتوانند از دو باتری با شیمی متفاوت نیرو بگیرند. در نخستین چیدمان ONE، یک باتری لیتیوم-آهن-فسفات (LFP) با یک شیمی غنی از منگنز جفت شد تا هر شیمی مزیت خودش را نشان دهد: LFP برای استفاده روزمره و مداوم، و شیمی غنی از منگنز که شکنندهتر اما پرانرژیتر است، برای سفرهای جادهای طولانی و کمتکرار. یک نمونه اولیه اولیه توانست با یک بار شارژ بیش از ۶۰۰ مایل (نزدیک به ۹۷۰ کیلومتر) را طی کند.
اما بازار خودروی برقی به سرعتی که انتظار میرفت رشد نکرد و خودروسازان خواستار خرید با قیمت پایینتر بودند — معمولاً از چین. همین دو عامل به شکست اولین تلاش ONE برای جذب دور سری C در اواخر ۲۰۲۳ کمک کرد. استارتاپ مجبور شد بخش بزرگی از کارکنانش را اخراج کند و در نهایت از اجاره کارخانه ۱.۶ میلیارد دلاری برنامهریزیشده در میشیگان دست بکشد.
این دوره سخت به برکناری ایجاز از سمت مدیرعاملی در دسامبر ۲۰۲۳ منجر شد، اما او در مارس ۲۰۲۵ و پس از بسته شدن دور تازه تأمین مالی به این سمت بازگشت. شرکت سرمایهگذاری برادرش در رهبری مشترک آن دور نقش داشت.
بخشی از انتقادها به ONE در دوره اول مدیریت ایجاز این بود که شرکت زمان زیادی را صرف توسعه محصولات تازه میکرد بهجای تمرکز بر یکی دو محصول — کاری که بیشتر استارتاپها انجام میدهند. ایجاز وقتی سال گذشته به رأس هرم بازگشت، گفت که ONE بازار خودرو را ترک میکند و بر باتریهای مقیاس شبکه برق تمرکز خواهد کرد.
ONE در این چرخش تنها نیست. خودروسازان آمریکایی هم که نگاه خوشبینانهای به رشد خودروی برقی داشتند، روی کارخانههای باتری و زنجیره تأمین شرطبندی بزرگی کردند. وقتی فروش در آمریکا مانند چین یا اروپا جهش نکرد، مجبور شدند برای آن ظرفیت خروجی پیدا کنند و شبکه برق، که زیر بار مراکز داده هوش مصنوعی ناله میکرد، هدف واضحی به نظر میرسید. فورد و جنرالموتورز هر دو محصولات ذخیرهسازی انرژی خود را معرفی کردهاند.
بسیاری از باتریهای تازه مقیاس شبکه از شیمی LFP استفاده میکنند که ایمنتر و ارزانتر از باتریهای بهکاررفته در بیشتر خودروهای برقی آمریکاست و ایجاز فرصتی برای ONE در همین حوزه دید. او گفت: «ما به ریشههای LFP در این کشور و حتی به برخی کارخانههایی که در چین هستند برمیگردیم.» در واقع کمی بیش از یک دهه پیش، ایجاز ریاست بخش خودروی A123 Systems را بر عهده داشت؛ شرکتی که نخستین بار این شیمی را تجاری کرد.
ایجاز خیلی زود فرصتهای دیگری هم برای باتریهای ONE دید، از جمله دفاع و لکوموتیو.
شرطبندی روی دفاع تعجبآور نیست. تقریباً هر شرکت باتریسازی که این روزها با او صحبت میکند از دفاع حرف میزند، تا حدی چون بازاری است که شرکتهای چینی نمیتوانند در آن بازی کنند. ساختن زنجیره تأمین آمریکایی یعنی شرکت میتواند باتری را با قیمت بالاتر بفروشد، چون از رقابت چینی در امان است. این بازار حاشیه سود بالاتری دارد، هرچند بسیار کوچکتر از خودروی برقی است.
با این حال گفتوگوی اخیر او با ایجاز، اولین باری بود که شرکتی شرکتهای ریلی را بهعنوان مشتری احتمالی مطرح میکرد. ایجاز گفت ONE در این بازار «دارد traction زیادی پیدا میکند». این شرکت یک لکوموتیو هیبریدی با باتری ۲.۸ مگاواتساعتی ساخته و دیگری را که «میکرو-هایبرید» مینامد و از باتری کوچکتری برای روشن کردن سریعتر موتور دیزل استفاده میکند، شبیه سیستم استاپ-استارت در خودرو یا کامیون سوخت فسیلی.
ایجاز گفت: «مشتریان ما شاهد ۵۰ درصد بهبود در مصرف سوخت دیزل هستند که موضوع بزرگی است.»
در حال حاضر ONE سه خط کسبوکار دارد که میتواند نشانه بازگشت فرهنگ قدیمی شرکت باشد. اما ایجاز میگوید افزودن دفاع و ریل با محاسبه سود انجام شده است: مشتریان باتری مقیاس شبکه هم «بسیار شبیه مشتریان خودرویی هستند، چون تا زمانی که قیمت پایین باشد حاضرند از چین بخرند.»
او توضیح داد: «باور کنید دوست داشتم کسبوکار شبکه را تنها کسبوکار شرکت میکردم. اما مشتریها نگاه میکردند و بعد بهخاطر قیمت به گزینه چینی میرفتند و تعرفهها هم آنها را به همین نتیجه میرساند. پس تصمیم گرفتیم به بازار بادوامتری نیاز داریم و دنبال این گشتیم که کدام بخش از مشتریان برای یک شرکت باتری آمریکایی ارزش قائل است.»
امروز ONE یک کارخانه مونتاژ پک در نووی میشیگان دارد که میتواند پکها را با نرخ ۳ گیگاواتساعت در سال از سلولها بسازد. این کارخانه از سلولهای تأمینکنندگان چینی و غیرچینی و همچنین سلولهای خود ONE از کارخانه کوچکتری در همان نزدیکی استفاده میکند که در حال ارتقا برای تولید ۵۰ مگاواتساعت باتری در سال است.
در ارائه سرمایهگذاری این شرکت که تککرانچ آن را دیده است، ONE خطوط کسبوکارش را در دو دسته دفاع و ریل خلاصه میکند. پهپادها و زیردریاییها بخش عمدهای از بازاری را تشکیل میدهند که ONE آن را ۱۶.۲ میلیارد دلار میبیند. مراکز داده با تمرکز دفاعی هم در همین دسته گنجانده شدهاند و ۴.۱ میلیارد دلار به کسبوکار دفاعی اضافه میکنند (که به نظر میرسد خروجی اصلی باتریهای مقیاس شبکه باشد). خط دیگر که به صنعت ریل خدمات میدهد، ۲۸.۲ میلیارد دلار ارزشگذاری شده است.
هر دو بازار بزرگاند، اما در مقابل بخش خودروی برقی که امروز حدود ۷۳ میلیارد دلار ارزش دارد و بر اساس برآورد گرند ویو ریسرچ میتواند تا پایان دهه به ۲۰۰ میلیارد دلار برسد، کوچک به نظر میرسند. ONE امسال انتظار دارد ۳۰ میلیون دلار درآمد داشته باشد و امیدوار است سال آینده این رقم را دو برابر کند. به گفته شرکت، ۲۰۰ میلیون دلار قرارداد الزامآور چندساله با شرکتهای ریلی و پیمانکاران دفاعی در دست دارد.
ایجاز گفت ONE درِ صنعت خودرو را نبسته است: «خودرو همچنان مسابقهای برای پایینترین حاشیه سود است. با گذشت زمان، اگر قراردادی در حوزه خودرو به دست بیاوریم، بررسی میکنیم، اما نه به هر قیمتی.»
ارائه ONE حول محدودیتهای موسوم به «نهاد خارجی نگرانکننده» (FEOC) میچرخد: دولت آمریکا نمیتواند باتریهای ساخت چین یا باتریهایی را که با مواد معدنی زنجیره تأمین تحت کنترل چین ساخته شدهاند بخرد، پس ONE ابتدا همین مشتریان را هدف میگیرد.
اما این پیشنهادی است که بسیاری از شرکتهای باتری امروز مطرح میکنند. اینکه سرمایهگذاران به چشمانداز ONE باور بیاورند، به این بستگی دارد که فکر کنند شرکت از گذشته پرتلاطمش فاصله گرفته و تمرکز پیدا کرده است. برای موفقیت در صنعت باتری که روزبهروز بیرحمتر میشود، به هر دو نیاز دارد.