یک استاد ریاضی دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، که در یک سرمقاله برای «سنفرانسیسکو استندرد» از کمبود «شدید» مهارت ریاضی در میان دانشجویان انتقاد کرده بود، اعتراف کرد که برای کمک به ویرایش این مطلب از هوش مصنوعی استفاده کرده است.
استندرد هفته گذشته مقالهای ۲۰۰۰ کلمهای از زودلدینا استانکُوا منتشر کرد که در آن استاد مذکور گفته بود برخی از دانشجویانش در ریاضی «پنج تا هشت سال» عقبترند و آموزش «دوره راهنمایی» را در زمینه کسرها و جبر پایه ندارند. استانکوا پذیرش «بدون آزمون» (test-blind) سیستم دانشگاههای کالیفرنیا را عامل این وضعیت دانسته و گفته بود دانشجویانی که برای دشواری برنامه ریاضی برکلی آمادگی کافی نداشتند، دقیقاً به این دلیل پذیرفته شدهاند که معیار دیرینهای مانند آزمون SAT حذف شده است.
در آخر هفته، روزنامهنگاران روزنامه دانشجویی برکلی، «دیلی کالیفرنیا»، متوجه شدند زبان سرمقاله به هوش مصنوعی شبیه است. به گفته فرانسیس لو، دانشجوی سال دوم برکلی، آنها متن را با نرمافزار تشخیص هوش مصنوعی «پانگرم» بررسی کردند که ادعا میکرد ۳۳ درصد از سرمقاله تولید یا با کمک هوش مصنوعی نوشته شده است.
در پاسخ، استانکوا پذیرفت که برای «کمک به ویرایش این مطلب» از نرمافزار هوش مصنوعی استفاده کرده، اما تأکید کرد که مقاله «حاصل چند صد ساعت کار انسانیِ فشرده است که حدود ۸۰ ساعت آن کار خود من است».
استانکوا در ایمیلی اعلام کرده بود که برای یافتن «مستندات و مقالات متعدد مرتبط با این طرح» از هوش مصنوعی بهره برده، اما «تمام تحلیلها نتیجه کار اعضای تیم» است.
هنگامی که درباره سیاست استفاده از هوش مصنوعیشان سؤال شد، استندرد که سرمقاله را منتشر کرده بود این بیانیه را از طریق ایمیل ارائه داد: «اگرچه هوش مصنوعی ممکن است کمککننده باشد، انتظار ما این است که پشت هر مقالهای که منتشر میکنیم انسانها باشند و مسئولیت هر واژه آن را بپذیرند. برداشت ما در همکاری با نویسنده این سرمقاله این بود و همچنان هست که این مطلب بازتاب تحلیل، پژوهش و تخصص گسترده و اصیل او و همکارانش است.»
اعتراف استانکوا بحثی گستردهتر را در شبکههای اجتماعی درباره استفاده دانشگاهیان از هوش مصنوعی برانگیخته است. برخی استانکوا را به خاطر آنچه «طنز» بودن این کار خواندند سرزنش کردند — چرا که این مطلب در نقدکمسوادی دانشجویان نوشته شده بود — یا استدلال کردند یک سرمقاله باید کاملاً اصیل و بدون کمک مصنوعی نوشته میشد. در مقابل، برخی دیگر از استاد دفاع کردند و گفتند استفاده از هوش مصنوعی مسئله جدی نیست و از اصل استدلال منحرف میکند.
استانکوا در ایمیلش گفت «مسئله نحوه استفاده از هوش مصنوعی، موضوعی موازی با این قضیه و عامل انحراف از هزاران ساعتی است که تیم ما صرف این طرح» کرده است؛ طرحی که هدفش بازگرداندن آزمونهای استاندارد به فرایند پذیرش است.
در سالهای اخیر بحث درباره اینکه آیا باید آزمونهایی مانند SAT یا ACT بار دیگر در پذیرش دانشگاههای کالیفرنیا استفاده شوند شدت گرفته است. در سال ۲۰۲۰، هیئتامنای دانشگاههای کالیفرنیا رأی داد که این آزمونها بهتدریج از شرط اپلای حذف شوند؛ مؤسساتی مانند هاروارد، استنفورد، MIT و ییل نیز چنین کردند. هر یک از آن کالجهای همتراز، از آن زمان این شرط را بازگرداندهاند.
استانکوا در سرمقاله خود دادههایی را ارائه کرد که خودش و همکارانش تحلیل کرده بودند و نشان میداد شمار دانشجویانی که «کمبود شدید» آمادگی برای درس حسابان ۱ دارند، پس از اجرای پذیرش بدون آزمون، سه برابر شده است. استانکوا پیش از انتشار سرمقالهاش — در کنار بیش از ۳۰۰۰ عضو هیئت علمی دیگر دانشگاههای کالیفرنیا — نامهای را در خرداد امضا کرده بود که از آزمونهای پذیرش حمایت میکرد. او که یکی از نویسندگان آن نامه است، گفت برای ویرایش آن نیز از هوش مصنوعی استفاده شده است.
سنا (شورای دانشگاهی) دانشگاههای کالیفرنیا در بیانیهای در اواخر تیرماه اعلام کرد که بازبینی را برای تعیین اینکه آیا آزمونهای استاندارد بار دیگر در پذیرش استفاده خواهند شد یا نه آغاز میکند. اگر این آزمونها بازگردانده شوند، تغییرات در اولین فرصت شامل پذیرش پاییز ۲۰۲۸ خواهد بود.
سیستم دانشگاههای کالیفرنیا همچنین «شورای هوش مصنوعی» خود را دارد که به توسعه طرحها و منابع هوش مصنوعی برای کالجها کمک میکند. کمیل کریتن، عضو این شورا، گفت از وجود راهنمایی مشخص برای اساتید درباره استفاده از هوش مصنوعی در پژوهش شخصی یا مقالات سرمقالهای بیخبر است، اما در مورد «پانگرم» گفت «بیشتر ابزارهای تشخیص هوش مصنوعی همچنان کاملاً غیرقابلاعتماد و فاقد ظرافتاند».
پانگرم در وبسایت خود ادعا میکند اسناد تولیدشده با هوش مصنوعی را در ۹۹/۶۶ درصد موارد بهدرستی شناسایی میکند، یعنی به ازای هر ۲۴۰۰۰ سندی که اسکن میکند تقریباً یک نتیجه مثبت کاذب میدهد.