سکویا کپیتال روز چهارشنبه یادداشتی در شبکه اجتماعی ایکس منتشر کرد با عنوان «سکویای فردا» که سرشار از غافلگیری بود. این شرکت سرمایهگذاری خطرپذیر گفت حدود ۱۰ میلیارد دلار صندوق تازه جمع کرده است. اما خبر بزرگتر این بود که سکویا دفتر لندنش را میبندد، برنامه شتابدهنده Arc و برنامه Scouts را تعطیل میکند، تیمهای «مرحله اولیه» و «رشد» را در یک تیم واحد ادغام میکند، ساختار شراکت را تختتر میکند و جلسه دوشنبه شرکا را به کل لغو میکند.
چارچوب یادداشت رو به آینده است، اما پیام اصلی آن بازگشت به عقب است؛ به دورانی که تیم کوچکتر بود و تمرکز بیشتری روی سیلیکونولی داشت. خود سکویا هم همین را میگوید: این شرکت توضیح میدهد که از یک دوره گسترش حدوداً بیستساله بیرون آمده؛ دورهای که در آن چند کسبوکار متفاوت در چند جغرافیای مختلف ساخت. به گفته سکویا، یک عارضه جانبی ناخواسته این گسترش، ایجاد سلسلهمراتب بود. تقریباً هر چیزی که حالا از آن عقبنشینی میشود، در همین دوره ساخته شده؛ زیر نظر مدیرانی که یکی پس از دیگری از داگ لئونه به جیم گوتز و سپس به رولوف بوتا رسیدند.
دفتر لندن هم در همین جریان حذف میشود؛ دفتری که سکویا در سال ۲۰۲۰ افتتاح کرد. در نتیجه این تصمیم، چند نفر از شرکت جدا میشوند. در یادداشت آمده است: «ما به سادگی نیازی به حضور محلی نمیبینیم.» سکویا اضافه میکند که اروپا همچنان «بنیانگذاران و شرکتهای استثنایی» خواهد ساخت و این شرکت میتواند آنها را از مقر خود در منطقه خلیج سانفرانسیسکو پشتیبانی کند.
این جمله برای بنیانگذاران اروپایی پیامی صریح دارد: اگر تا امروز فشار برای نقل مکان به سیلیکونولی یا باز کردن دفتر در آن منطقه را حس میکردند، از این پس بیشتر حس خواهند کرد. پیام این تصمیم برای کارآفرینان اروپایی بهویژه دشوار است، چون پیش از این نیز آندرسن هوروویتز سال گذشته دفتر لندنش را تعطیل کرده بود و کوتو در سال ۲۰۲۴ دفتر خود را بست. سکویا نگفته است که دیگر در اروپا سرمایهگذاری نمیکند، اما عملاً تأکید کرده که مرکز ثقل دوباره به منطقه خلیج برگشته است.
این عقبنشینی فقط سازمانی نیست و به افراد هم میرسد. یادداشت اشاره میکند که کارل اشنباخ، مدیرعامل پیشین ورکدی، کاملاً به جمع شرکا برگشته است؛ او در ماه مارس بهصورت تماموقت به سکویا پیوست. یادداشت همچنین میگوید تیم، داگ لئونه را که در محافل سرمایهگذاری «GOAT» لقب گرفته، دوباره فعال کرده است.
با اینکه نامگذاریها در شرکتهای سرمایهگذاری خطرپذیر و از جمله خود سکویا چندان دقیق و یکدست نیست، یادداشت روشن میکند که اکنون هفت شریک عمومی اصلی، مالک و ادارهکننده سکویا هستند: آلفرد لین و پت گریدی که بهعنوان «همسرپرستان» شرکت معرفی شدهاند، بههمراه اندرو رید، شان مکگوایر، کانستنتین بوهلر، سونیا هوانگ و دیوید کان که در سال ۲۰۲۳ به شرکت پیوسته بود.
این تغییرات قطعاً موجآفرین خواهند بود، اما هیچکدام کاملاً خارج از شخصیت سکویا نیست؛ این شرکت بهطور منظم خودش را بازآرایی میکند و گاهی از تصمیمهای قبلیاش عقب مینشیند. مهمترین نمونه، سال ۲۰۲۳ بود که سکویا از بازوهای چین و هند و جنوب شرق آسیای خود جدا شد؛ آن بخشها به HSG و Peak XV تبدیل شدند و به این ترتیب دورهای بیستساله از فعالیت بهعنوان یک برند جهانی یکپارچه پایان یافت.
بخش دیگری از یادداشت ساختاری است. سکویا میگوید تصمیم گرفته رویکرد دوگانه «تیم مرحله اولیه» و «تیم رشد» را کنار بگذارد و بهصورت یک تیم واحد کار کند. همچنین جلسه دوشنبه شرکا، که در سکویا و تقریباً در همه شرکتهای سرمایهگذاری یک آیین ثابت بود، تمام شده است؛ استدلال شرکت این است که بنیانگذاران شبانهروز کار میکنند و سرمایهگذارانشان هم باید همینطور کار کنند. این جلسات شاید بهطور کلی در حال منسوخ شدن باشند؛ چنانکه تیم بنچمارک در گفتوگو با تککرانچ در رویداد دیسرپت ماه گذشته گفت که در عمل بیشتر از جلسات دوشنبه برای گپ و گفت استفاده میکند.
سکویا میپذیرد که این تصمیمها هزینه دارند. در یادداشت آمده است: «ترسناک است که چیزی را که همین حالا خوب کار میکند بشکنی» و خداحافظی با آدمهای خوب دردناک است. حالا باید منتظر ماند و دید که این تصمیمها درست بودهاند یا نه.
در بخشی از متن یادداشت که به «آتشبار» شرکت اشاره دارد، سکویا از پیوستن دو استعداد نوظهور (لیام و سونالی)، یک بنیانگذار و اپراتور بسیار توانمند (دِو)، بازگشت یک رهبر افسانهای (کارل) و فعالسازی دوباره داگ لئونه خبر میدهد و تأکید میکند که هم تراکم استعداد و هم پایه سرمایهای شرکت از هر زمان دیگری قویتر است. سکویا در پایان تأکید میکند که مأموریتش تغییر نکرده است: کمک به جسورها برای ساختن شرکتهای افسانهای، از ایده تا عرضه اولیه و پس از آن؛ و هدفش مقیاس نیست، کیفیت است — بهترین بازده ممکن برای سرمایهگذاران و بهترین شریک برای بنیانگذاران.