نویسنده این یادداشت می‌گوید حدود یک دهه است که به‌عنوان پیمانکار مستقل کار میکند و از وضعیت هاروست دلخور است. هاروست یک سرویس زمانسنجی و صدور فاکتور بود: ساعتها یا هفتههایی را که روی یک پروژه صرف میکردید ثبت میکرد، فاکتور میساخت، آن را برای مشتری ایمیل میکرد و وقتی پرداخت انجام میشد پرونده را میبست. یک ادغام کوچک با استرایپ هم داشت که امکان دریافت پرداخت کارت و انتقال بانکی (ACH) را از همان صفحه وب فاکتور فراهم میکرد. یک نمودار تاریخی از مجموع مبالغ فاکتور‌شده و پرداخت‌شده در طول زمان داشت و یک جدول از فاکتورها.
به تعبیر او، هاروست دقیقاً همان چیزی بود که از نرم‌افزار کسبوکار کوچک انتظار دارید: مسئله‌ای به‌روشنی تعریف‌شده را با رابط کاربری ساده و قابل اتکا حل میکرد و این کار را با قیمت ماهانه معقولی انجام می‌داد. از گسترش بی‌رویه دامنه کار پرهیز کرده بود و هرگز تلاش نکرده بود به یک پلتفرم حسابداری یا «بلاک‌چینی برای ماشین‌های لباسشویی» تبدیل شود. نویسنده هاروست را دوست داشت و آن را به هر فرد خوداشتغالی که می‌دید توصیه میکرد.
در سال ۲۰۲۵، هاروست توسط Bending Spoons خریداری شد؛ همان شرکتی که به گفته نویسنده، ویمیو را از درون تهی کرد. او نگران بود که هاروست را خراب کنند، اما درگیر کارهای دیگر بود و وقت نداشت دنبال نرم‌افزار صدور فاکتور تازه بگردد.
خلاصه ماجرا: شرکت قیمت او را از ۱۳٫۳۲ دلار به ۱۳۳٫۹۸ دلار در ماه بالا برد؛ با انتقال همه کاربران به یک طرح «سازمانی» تازه و مدل قیمت‌گذاری «مصرف نامحدود» که به نظر نویسنده دقیقاً همان چیزی است که قبلاً داشت. یک طرح «فلکس» هم وجود دارد که ماهانه ۱۲٫۶۵ دلار هزینه دارد، اما این طرح حالا ۲ درصد اضافه بر کارمزد معمول حدود ۳ درصدی تراکنش کارت هم می‌گیرد.
نویسنده توضیح می‌دهد که آن ۳ درصد برای کل شبکه کارت اعتباری، همه افرادی که در استرایپ و مسترکارت کار می‌کنند و ریسک مالی بازگشت وجه و تقلب هزینه می‌شود. هاروست هیچ‌کدام این کارها را انجام نمی‌دهد. به باور او، پرداخت ۲ درصد از کل درآمد ناخالص برای فرستادن چند فایل PDF در ماه و پوشاندن یک فرم وب استرایپ منطقی نیست.
او به هاروست نامه نوشت و کشف کرد که شرکت دیگر ایمیل مشتریان را نمی‌خواند. به‌جایش، یک مدل زبانی بزرگ به‌طور مکرر هزاران کلمه را به سمت شما بالا می‌آورد. نویسنده می‌گوید با پدیده «افول تدریجی کیفیت» (enshittification) غریبه نیست، اما پیش‌بینی نمی‌کرد Bending Spoons با این سرعت یک شرکت سالم را به زمین بزند.
نتیجه‌گیری او ساده است: وقت پیدا کردن یک سرویس صدور فاکتور تازه است، و شاید حسابداری هم؛ چون به نظرش کوئیک‌بوکس آنلاین اینتویت هم کاملاً از مسیر خارج شده است. او در پایان از فریلنسرها می‌پرسد چه سیستمی را می‌پسندند.
زیر این نوشته، چند کاربر تجربه‌هایشان را گفته‌اند. یکی نوشته سال‌ها پیش از هاروست به Cushion مهاجرت کرده که همان مجموعه قابلیت‌های اصلی را دارد، از جمله فاکتور با ادغام استرایپ اما بدون کارمزد اضافه، و چند قابلیت دیگر که مخصوص فریلنسرها طراحی شده است. به گفته او، آن سرویس عملاً کار یک نفر است، اما قابل اتکا؛ و پشتیبانی‌اش همیشه سریع پاسخ داده است.
کاربر دیگری از Odoo گفته که با آن تجربه موفقی داشته. نفر سوم هم دو گزینه معرفی کرده: یکی سرویس Billy که به گفته او تمرکز اصلی‌اش اتحادیه اروپا است و ممکن است برای الزامات خاص آن منطقه مناسب باشد؛ و یک برنامه ساده زمانسنجی به نام Tim که فاکتور نمی‌سازد، اما داده‌ها را به‌صورت محلی و در یک فایل متنی قابل خواندن ذخیره میکند تا بتوانید آن را به یک اسکریپت یا نرم‌افزار فاکتورسازی وارد کنید.
این روایت، نمونه‌ای فشرده از چرخه‌ای است که در سال‌های اخیر بارها تکرار شده: ابزاری کوچک و محبوب توسط یک صندوق خریدار نرم‌افزار خریده می‌شود، قیمت‌گذاری به مدل «سازمانی» تغییر میکند، پشتیبانی انسانی جای خود را به پاسخ‌های تولیدشده با هوش مصنوعی می‌دهد و کاربران وفادار — همان‌هایی که سال‌ها دهان‌به‌دهان تبلیغ کرده‌اند — اولین کسانی هستند که می‌روند.