آیا در نبرد با موسیقی ماشینی شکست می‌خوریم؟
هوش مصنوعی جهان

آیا در نبرد با موسیقی ماشینی شکست می‌خوریم؟

۲۴ مرداد ۱۴۰۵ ⏱ ۹ دقیقه مطالعه 👁 ۰ بازدید ✍️ تحریریه رشدینو
✈️ اشتراک در تلگرام 💬 واتساپ 𝕏 توییتر
📌 نکات کلیدی و خلاصه خبر پاسخ سریع در یک نگاه

با ورود نخستین تک‌آهنگ ساخته‌شده با هوش مصنوعی به جدول بیلبورد، نبرد هنرمندان با موسیقی ماشینی شدت گرفته و ناشران بزرگ موسیقی خواستار حذف چنین آثاری از جدول‌های موسیقی شده‌اند.

در تابستان ۲۰۲۶، جدال بر سر «ترانه تابستان» جای خود را به بحثی بسیار پیچیده‌تر — و به قول برخی نگران‌کننده‌تر — داده است. چون دیگر نمی‌پرسیم «ترانه تابستان کدام است؟» بلکه می‌پرسیم «آیا اصلاً ترانه تابستان واقعی است؟»

یکی از مدعیان اصلی این عنوان، ترانه Rubberz از Fenix Flexin است؛ سینگلی که در ژوئن منتشر شد، به رتبه ۵۸ جدول Billboard Hot 100 رسید و بیش از ۳۵ میلیون بار در اسپاتیفای پخش شده است. اما این چنین موسیقی‌ای در کارنامه معمول فنکس نیست. او به‌عنوان بخشی از دوئل رپ Shoreline Mafia با موسیقی ترپ شناخته می‌شود، اما Rubberz قطعه‌ای سینث‌پاپ با حال‌وهوای کمی نوآر و الهام از دهه ۸۰ است و صدایی کاملاً متفاوت از خودش دارد. این ترانه با موریسی مقایسه شده، اما بیشتر به Down Under از Men at Work شباهت دارد؛ یا شاید به پارودی Weird Al Yankovic از همان ترانه. قطعه‌ای نسبتاً بد است. اما مهم‌تر از آن، کیفیتی عجیب و آشنا‌به‌ناشناخته دارد؛ انگار چیزی درست نیست.

تقریباً بلافاصله پس از انتشار، منتقدان فنکس را متهم کردند که دست‌کم بخشی از ترانه را با هوش مصنوعی ساخته است. او و تهیه‌کننده رسمی قطعه، Purps on the Beat، ابتدا این ادعا را رد کردند و فنکس اصرار داشت که فقط از Auto-Tune و لهجه بریتانیایی قلابی استفاده کرده است. این جنجال این ماه به اوج رسید؛ دی‌جی و تهیه‌کننده مستقل Medasin ویدیویی منتشر کرد که به ادعای او اثبات می‌کرد Rubberz با ابزار رایگان تولید موسیقی مولد Treblo ساخته شده است.

مداسین سپس خودش به Treblo دستور ساخت قطعه‌ای مشابه داد و خروجی آن از نظر صدا و متن ترانه به شکل وحشتناکی به Rubberz نزدیک بود. فنکس ادعای مداسین را رد کرد و آنچه را گفته می‌شد کانال‌های اصلی (stems) یا اجزای بنیادین ترانه است منتشر کرد؛ اما مداسین پاسخ داد و نشان داد که ترانه‌های هوش مصنوعی هم می‌توانند به stems تجزیه شوند. چند روز بعد، فنکس سرانجام پذیرفت که برای ساخت Rubberz از هوش مصنوعی استفاده کرده و نوشت: «هرگز نگفتم از هوش مصنوعی استفاده نکرده‌ام؛ گفتم هیچ ربطی به فرایند ضبط نداشت.»

این در راستای یافته‌های کلاس‌بایر متن‌باز خود این پلتفرم به نام «Was This Made With Treblo?» است که به گزارش Wired، Rubberz را «به‌شدت محتمل است Treblo باشد» ارزیابی می‌کند. این ابزار به‌طور مستقل بازبینی نشده، اما ریان ترومبلی، هم‌بنیان‌گذار Treblo، به گاردین تأیید کرد که این کلاس‌بایر برای Rubberz امتیاز احتمال بسیار بالایی می‌دهد («بسیار بالاتر از هر مثبت کاذب»)، نشانه‌ای که ترانه با Treblo تولید شده است. ترومبلی گفت: «ما Treblo را برای همه ساختیم؛ از افراد معمولی که در خانه آزمایش می‌کنند تا هنرمندان حاضر در جدول‌ها که به دنبال صداهای تازه‌اند. برخی هنرمندان به نظر از مدل ما برای یافتن صدایی که میلیون‌ها نفر با آن ارتباط گرفتند استفاده کرده‌اند و این هیجان‌انگیز است.» وقتی گاردین با نماینده فنکس تماس گرفت، او از اظهار نظر خودداری کرد.

هیاهوی پیرامون Rubberz هم‌زمان با رخداد بزرگ دیگری در موسیقی در هفته‌های اخیر رخ داد. در ۲۹ ژوئیه، چند شرکت نشر موسیقی، از جمله «سه غول» یعنی Universal Music Group، Sony Music و Warner Music Group، پیشنهادی منتشر کردند که خواستار حذف ترانه‌های تولیدشده با هوش مصنوعی از جدول‌های موسیقی جهانی است، مگر آنکه معیارهای خاصی را برآورده کنند. بر اساس این دستورالعمل‌های پیشنهادی، یک ترانه تنها در صورتی می‌تواند وارد جدول‌ها شود که مجوز رسمی داشته باشد، قانونی باشد، عمدتاً ساخته انسان باشد و نگرانی‌ای درباره دستکاری در پخش یا جدول‌ها برنخیزد. مسئله، همان‌طور که شرکت‌های نشر در بیانیه مطبوعاتی گفتند، این است که بخش قابل توجهی از ترانه‌های مولد هوش مصنوعی‌ای که به سرویس‌هایی مثل اسپاتیفای می‌رسند با ابزارهایی ساخته شده‌اند که بدون رضایت روی موسیقی هنرمندان آموزش دیده‌اند و اغلب به آمار پخش تقلبی هم مرتبط‌اند. طبق قوانین پیشنهادی، این ترانه‌ها اجازه ورود به جدول‌هایی مثل Billboard Hot 100 را نخواهند داشت.

هم‌زمان هر سه شرکت بزرگ نشر موسیقی با غول‌هایی مثل Nvidia، اسپاتیفای و Stability AI برای توسعه ابزارهای موسیقی هوش مصنوعی شراکت اعلام کرده‌اند و BMG هم این هفته با پلتفرم ساخت موسیقی با هوش مصنوعی Suno شراکت خود را اعلام کرد. رپر Tyga — هم‌لیبل فنکس — اخیراً به مجله Vibe افتخاراً گفت که آلبوم جدیدش $tarface با هوش مصنوعی ساخته شده و افزود: «هیچ اشکالی ندارد که از فناوری به‌عنوان ابزار استفاده کنیم.» (این آلبوم نخستین نمره ۰.۰ پیچ‌فورک در تقریباً دو دهه را دریافت کرد.)

او تنها کسی نیست که چنین نگاهی دارد. Rubberz نخستین سینگل مولد هوش مصنوعی‌ای است که به Hot 100 راه یافته، اما نخستین اثر حاضر در جدول‌های بیلبورد نیست. در نوامبر، اکت هوش مصنوعی Breaking Rust با ترانه Walk My Walk صدرنشین جدول فروش دیجیتال موسیقی کانتری شد؛ ترانه‌ای که به شخصی به نام Aubierre Rivaldo Taylor نسبت داده شده است. همان ماه، خواننده R&B مبتنی بر هوش مصنوعی به نام Xania Monet — نامی که بی‌درنگ یاد خواننده‌های واقعی R&B یعنی Victoria Monét و Janelle Monáe را زنده می‌کند — نخستین اکت هوش مصنوعی شد که وارد یک جدول پخش رادیویی بیلبورد شد و بعداً به صدر جدول فروش دیجیتال R&B هم رسید. این آواتار که شاعری از میسیسیپی به نام Telisha «Nikki» Jones آن را با Suno ساخته، گفته می‌شود پاییز گذشته قراردادی چندمیلیون‌دلاری با یک لیبل بسته است.

پس از این نقطه عطف Xania Monet، بیلبورد گزارش داد در سال ۲۰۲۵ دست‌کم شش اکت تولیدشده یا کمک‌گرفته از هوش مصنوعی برای نخستین بار در جدول‌های گوناگونش ظاهر شده‌اند. اما این نشریه پذیرفت که شمار واقعی می‌تواند بالاتر باشد، چون تشخیص اینکه کدام ترانه‌ها از هوش مصنوعی استفاده کرده‌اند و چقدر، روزبه‌روز دشوارتر می‌شود. این موضوع یک هفته بعد تأیید شد؛ مطالعه‌ای از پلتفرم فرانسوی Deezer و مؤسسه پژوهشی Ipsos نشان داد ۹۷٪ شرکت‌کنندگان تفاوت موسیقی تولیدشده با هوش مصنوعی و موسیقی ساخته انسان را تشخیص نمی‌دهند.

طبیعی است که گسترش اکت‌های هوش مصنوعی اعصاب هنرمندان انسانی را خرد کرده است. SZA به i-D گفت: «احساس می‌کنم به خاطر هوش مصنوعی در حال جنگیدنم.» ماه گذشته او از مولدهای هوش مصنوعی مثل Suno گلایه کرد و گفت این ابزارها بدون اجازه روی ترانه‌های او آموزش دیده‌اند: «اگر موسیقی‌دانی و از این آشغال منحط حمایت می‌کنی، لذت‌بخش و حرفی هم نیست که بتوانی بزنی و این را برایم قابل قبول کنی.» جک آنتونوف اخیراً سازندگان موسیقی با هوش مصنوعی را «روسپیان بی‌خدا» خواند. بیلی آیلیش، بد بانی، کیت بوش، آنی لنوکس، نیک کیو، استینگ، استیوی واندر و پل مک‌کارتنی همگی به استفاده گسترده از هوش مصنوعی مولد در موسیقی اعتراض کرده‌اند.

و چرا اعتراض نکنند؟ بله، بیان آنچه می‌خواهی بسازی به یک اپلیکیشن، ذره‌ای خلاقیت و تخیل می‌خواهد، اما در برابر عرق، خون و اشکی که هنرمندان برای موسیقی خودشان می‌ریزند — موسیقی‌ای که اغلب بدون اجازه روی حجم عظیمی از آثار دارای حق نشر پیشین آموزش ندیده — هیچ است. اگر زحمت این هنرمندان طاقت‌فرساست، نتیجه‌اش که به‌صورت زنده و در استودیو با سازهای واقعی توسط گروه‌ها و نوازندگان همکار اجرا و کامل می‌شود می‌تواند به‌شدت تأثیرگذار و هیجان‌انگیز باشد. اما دادن پرامپت به مولدهای موسیقی هوش مصنوعی مثل Suno، Udio و Treblo برای تولید ترانه‌های کامل برای مصرف انبوه، راهی سریع‌تر، ارزان‌تر و آسان‌تر برای ساخت موسیقی است. این کار در عین حال به هنر بی‌احترامی می‌کند و آن را تحقیر می‌کند و زحمتی که برای آن کشیده شده را به تقلیدی نیم‌بند تقلیل می‌دهد.

اگر اعتراض به هوش مصنوعی صرفاً صدای عده‌ای لودیت متعصب به نظر می‌رسد که مشت‌هایشان را در برابر فرارسیدن ناگزیر دوران جدید تکان می‌دهند، بدانید که هنرمندان معترض و شرکت‌های نشر محتاط تنها نیستند. گزارش اخیر شرکت تحلیل موسیقی و سرگرمی Luminate نشان می‌دهد شنونده‌ها — به‌ویژه از نسل Z و آلفا — به‌طور فزاینده از ترانه‌های مولد هوش مصنوعی نگران‌اند. این مطالعه نشان داد ۴۴٪ پاسخ‌دهندگان آمریکایی کمتر مایل‌اند به ترانه‌ای گوش دهند که از هوش مصنوعی مولد استفاده کرده است. تحلیلگری از Luminate در ماه مه به NPR گفت: «مصرف‌کنندگان خالصاً نگرش منفی دارند. مردم بیشتر از آنکه با استفاده از هوش مصنوعی احساس راحتی کنند، نگران و دلزده می‌شوند.»

یونیورسال، سونی و وارنر خواستار ممنوعیت کامل موسیقی هوش مصنوعی از جدول‌ها و سرویس‌های پخش نیستند. با اینکه هر سه در ۲۰۲۴ از مولدهای موسیقی هوش مصنوعی Suno و Udio شکایت کردند و ادعا کردند این پلتفرم‌ها بدون اجازه روی آثار هنرمندانشان آموزش دیده‌اند، یونیورسال با Udio و وارنر با هر دو Suno و Udio پارسال مصالحه کرد. (سونی هنوز با هیچ‌کدام تسویه نکرده است.) لیبل‌ها همچنان با اسپاتیفای و شرکت‌های هوش مصنوعی برای توسعه ابزارهای موسیقی مولد همکاری می‌کنند؛ حرکتی که عملاً گزینه‌هایشان را باز نگه می‌دارد. رابرت کینکل، مدیر وارنر، گفت این قراردادها «امکانات خلاقانه و تجاری تازه‌ای» می‌آفرینند و افزود: «اکنون وارد فاز بعدی نوآوری می‌شویم. دموکراتیزه شدن تولید موسیقی.» یونیورسال، سونی و وارنر با گاردین تماس نگرفتند یا پاسخی ندادند.

در همین حال، هنرمندان دیگری هم از هوش مصنوعی به‌عنوان وسیله‌ای برای تقویت آهنگ‌سازی حمایت کرده‌اند. بیورک در پستی در X در ۲۰۲۵ نوشت: «با فناوری جدید، سعی می‌کنم از آن به‌عنوان ابزاری برای رشد استفاده کنم، نه عصا. اگر در موسیقی فردا که با هوش مصنوعی ساخته می‌شود روحی نیست، به این دلیل است که کسی آن روح را در آن نگذاشته... هر چیزی که به‌صورت انبوه و بدون توجه خلاقانه تولید شود، این‌گونه است، چه با هوش مصنوعی چه بدون آن. پس مسئله ابزار نیست؛ مسئله این است که با آن چه می‌کنی.» حتی مک‌کارتنی هم برای جداسازی صدای جان لنون در آخرین ترانه بیتلز، Now and Then در ۲۰۲۳، از هوش مصنوعی استفاده کرد. آنچه این لیبل‌ها و بسیاری از موسیقی‌دان‌ها می‌خواهند، سیستمی از محدودکننده‌ها است تا تضمین شود استفاده از هوش مصنوعی محدود، صادقانه و شفاف باشد.

اما امید هست. در ژانویه، بندکمپ تمام موسیقی‌هایی که به‌طور کامل یا عمدتاً با هوش مصنوعی ساخته شده‌اند را از پلتفرم خود حذف کرد. تیدال هم اجازه می‌دهد ترانه‌های کاملاً مولد هوش مصنوعی در اپش حضور داشته باشند به شرط آنکه به تقلب یا جعل هویت هنرمند مربوط نباشند، اما این ترانه‌ها حق دریافت حق امتیاز پخش یا فروش مستقیم به هوادار ندارند و برچسب «AI» می‌خورند. ائتلافی از سازمان‌های صنعت موسیقی، از جمله گرمی و انجمن صنعت ضبط آمریکا (RIAA)، اخیراً اعلام کرد در حال تدوین اقداماتی است تا شنونده‌ها از استفاده هوش مصنوعی در ضبط‌ها باخبر شوند. این ماه هم اسپاتیفای گفت اکت‌های هوش مصنوعی را با برچسب «AI Persona» مشخص می‌کند و از پیشنهادهای شخصی‌سازی‌شده‌اش حذفشان می‌کند، در حالی که قابلیت اختیاری «AI Credits» به هنرمندان اجازه می‌دهد اعلام کنند در ساخت ترانه از هوش مصنوعی استفاده شده یا نه.

بر اساس معیارهای پیشنهادی شرکت‌های نشر، چنین AI Personaهایی نمی‌توانند وارد جدول‌ها شوند. اگر یافته‌های Deezer ملاک باشد، شنونده‌های زیادی از این کار حمایت می‌کنند. نتایج نظرسنجی ۲۰۲۵ این سرویس نشان داد ۸۰٪ پاسخ‌دهندگان موافق بودند که موسیقی کاملاً مولد هوش مصنوعی باید به‌وضوح برچسب بخورد و ۵۲٪ معتقد بودند ترانه‌های کاملاً هوش مصنوعی نباید در جدول‌های اصلی کنار موسیقی انسانی قرار بگیرند.

نویسنده و روزنامه‌نگار سی‌جی فارلی نیز اخیراً در ستونی برای Time همین احساس را بازتاب داد. او اصطلاحات «هنرمند هوش مصنوعی» و «موسیقی‌دان هوش مصنوعی» را کنار گذاشت و پیشنهاد کرد به این آثار «محصولات هوش مصنوعی» بگوییم. سپس یک گام جلوتر رفت و استدلال کرد این محصولات باید در جدول مخصوص خودشان بمانند، «دور از موسیقی‌دان‌هایی که زندگی واقعی و تعهدات مالی واقعی دارند.»

اگر Rubberz یک شوخی بوده، شاید فنکس فلکسین می‌خواسته ببیند چقدر می‌تواند از این موضوع سوءاستفاده کند. (این دست‌کم توضیح می‌دهد چرا ترانه این‌قدر بد است.) اما آن محصولات هوش مصنوعی با اهداف خطرناک‌تر که در چرخه بی‌تشخیص می‌چرخند چه؟ آن آشغال‌هایی که جاعلان و فرصت‌طلبان می‌سازند تا کار دیگران را بدزدند و از آنِ خود جا بزنند؟ اینجا چیزی بیش از رتبه‌بندی جدول‌ها در میان است. امرار معاش و میراث هنرمندان روی خط است. اگر اکنون اقدام نکنیم، شاید ترانه تابستان فردا فقط پوسته‌ای توخالی و حسرت‌آلود از ترانه دیروز باشد.

❓ پرسش‌های متداول درباره این خبر

موضوع اصلی گزارش «آیا در نبرد با موسیقی ماشینی شکست می‌خوریم؟» چیست؟

با ورود نخستین تک‌آهنگ ساخته‌شده با هوش مصنوعی به جدول بیلبورد، نبرد هنرمندان با موسیقی ماشینی شدت گرفته و ناشران بزرگ موسیقی خواستار حذف چنین آثاری از جدول‌های موسیقی شده‌اند.

این رویداد چه اهمیتی برای فعالان کسب‌وکار و فناوری دارد؟

‌کننده‌تر — داده است. چون دیگر نمی‌پرسیم «ترانه تابستان کدام است؟» بلکه می‌پرسیم «آیا اصلاً ترانه تابستان واقعی است؟» یکی از مدعیان اصلی این عنوان، ترانه Rubberz از Fenix Flexin است؛ سینگلی که در ژوئن منتشر شد، به رتبه

🔗 اخبار مرتبط

بخوانید