در یادداشتی راهبردی که توسط وکلای ارشد حوزه مالکیت فکری و فناوری در پایگاه خبری کرانچ‌بیس منتشر شده است، چالشهای بیسابقه کسبوکارها در محافظت از داراییهای نامشهود و اسرار تجاری در عصر فراگیری سیستمهای هوش مصنوعی زاینده مورد تحلیل و واکاوی قرار گرفت. طی دو سال گذشته، استفاده روزمره کارمندان از دستیارهای هوشمند برای نگارش ایمیل‌ها، تحلیل صورت‌های مالی، بهینهسازی کدهای نرم‌افزاری و خلاصه کردن مکاتبات محرمانه، ابعاد گسترده‌ای از نشت ناخواسته اطلاعات را به همراه داشته است.
مسئله اصلی در این میان، نحوه عملکرد و شرایط استفاده (Terms of Service) بسیاری از ابزارهای هوش مصنوعی عمومی است که دادههای ورودی پرامپت‌ها را برای بازآموزی مدل‌های نسل بعدی خود ذخیره می‌نمایند. این امر بدان معناست که یک قطعه کد استراتژیک الگوریتم معاملاتی یا طرح قیمت‌گذاری یک محصول پیش از رونمایی رسمی، ممکن است به عنوان پاسخ یک پرسش در اختیار رقبای تجاری قرار گیرد؛ رویدادی که از نظر حقوقی می‌تواند ارزش حقوق انحصاری اسرار تجاری را به طور کامل ساقط سازد.
حقوق‌دانان تأکید می‌کنند که برای محافظت مؤثر، استارتاپ‌ها و شرکت‌های بزرگ باید رویکردی چندلایه اتخاذ کنند. نخستین گام، تدوین خط‌مشی شفاف استفاده سازمانی (AI Acceptable Use Policy) است که به روشنی مشخص می‌کند کدام سطوح داده‌ها حق ورود به مدل‌ها را ندارند. گام دوم، عقد قراردادهای سطح سازمانی (Enterprise Agreements) با ارائه‌دهندگان معتبر است که در متن توافقنامه صراحتاً متعهد شوند هیچ داده یا سندی برای آموزش مدل‌ها به کار گرفته نخواهد شد و نشست‌های کاربری پس از اتمام پردازش پاکسازی می‌شوند.
علاوه بر این، به‌کارگیری راهکارهای حاکمیت داده و ابزارهای جلوگیری از نشت اطلاعات (DLP) در لایه شبکه داخلی شرکتها می‌تواند مانع از بارگذاری ناخواسته فایل‌های کد منبع و اسناد حسابداری در سرویس‌های ابری ناشناس گردد. برنده واقعی در اقتصاد مدرن شرکتی نخواهد بود که صرفاً سرعت بهره‌گیری از هوش مصنوعی را افزایش دهد، بلکه شرکتی است که نوآوری را با انضباط امنیتی و صیانت از مزیت رقابتی پیوند بزند.